Arian Cavo, San Diego (USA)

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Qe kur linda, mamaja me conte cdo vere ne Sarande, prej nga kemi origjinen. Pavaresisht rruges se gjate me tren e me autobuz, sa dilja ne Qafe Gjashte, lodhja me fashitej nga bukuria e detit dhe trupi me behej mornica-mornica: e dashuroja ate qytet, ate det. Me prisnin ushqimet e shijshme te teze Lenit dhe patjeter ndonje oktapod i kapur nga i shoqi, xhaxhi Ziso, nje njeri i mrekullueshem qe s’e heq kurre nga mendja. Me prisnin femijet e tyre, sidomos Lili me Sandrin, e dilnim bashke bulevardit. Asokohe me bente pershtypje dialekti – heren e pare kur ngacmova dike, me thane “o te te bej vulima ne det!” Shkonim cdo dite ne plazh me kusherinjte e shijonim ushqimet qe na vinte me vete tezja e ndjere, me gjithe fukarallekun e kohes. Shpesh shkonim ne fshat, rreth 20 min larg, nga ku furnizoheshim me perime. Nga keto kujtime u rrenjos thelle brenda meje Saranda, ai qytet i mrekullueshem asokohe. Emigrova ne Greqi ne 1991, pastaj u ktheva ne atdhe ku hapa biznese. Pavaresisht shnderrimit te qytetit ne nje gurore, qe kur vinim nga Korfuzi na dukej si nje zallamahi e vertete, e doja Saranden, i doja kujtimet ne te. I vura synim vetes te bleja shtepi, ku mendoja te kaloja pleqerine buze detit, me shoqen time te jetes qe e njoha qysh femije. Me guxim e sforco bleme kete shtepi anes detit, me shpresen e madhe se nje dite vendi yne do behej sic duhej. E arritem, e morem, dhe s’po e gezojme fare. Na lodhi Shqiperia, na lodhen spitalet… Aty vleresuam qe s’na duhej me leku, por vetem jeta dhe shendeti. Ikem si shume te tjere. Tani duam qetesine tone e te femijeve, por eshte endrra ime te pi kafene cdo pasdite te ky ballkoni im, enderr qe me jep shprese, qe me ngop…