J. N., Gjermani

Share on facebook
Share on google
Share on twitter
Share on linkedin

Përshëndetje e dashur Aneta. Lexova shkrimin tënd tani dhe qava nga dhimbja, se çdo fjalë e shkruar ishte sikur të kisha hapur shpirtin tim dhe t’i kisha shkruar unë ato fjalë, por, për ironi, nuk kam as kohë të qaj e ta nxjerr dufin, s’kam kohë sepse më duhet të shkoj në punë…kjo është e dhimbshme: të mos kesh as kohë, as njerëz, me të cilët të qash e të ndash mërzinë e shpirtit… Ne çdo fjalë që ti kishe shkruar e ndjeva që më kaloi përsipër… Jetoj për afro 3 vjet e gjysëm në Gjermani. Të dy jemi të arsimuar, unë mësuese gjuhe-letërsie, im shoq jurist. Në Shqipëri gëzonim një status të mirë. Me punë të mirë, por ndërrohen partitë, dhe të kthehen jetët përmbys. Ne vijmë nga fisi X në qytetin N, që fatkeqësisht e vuajtëm komunizmin, por po vuajmë dhe “demokracinë”. Ikëm…lamë gjithçka…punojmë fort…tentuam dhe te sistemoheshim në profesionet tona, por e pamundur…e ndiej që po me ikën koha nga duart. S’po gëzoj jetën me fëmijët e mi. Ata po rriten dhe janë përshtatur aq mirë me jetën këtu, me kulturën, me gjuhën, me gjithçka, dhe ndihem fajtore..e dini pse.. sepse fëmijët e mi janë bërë të ftohtë, siç janë dhe njerëzit këtu… Me tim shoq po punojmë që të bëjme shtëpi e të blejmë makinë etj, etj., por e shoh se kemi harruar të shijojmë njeri-tjetrin. Gjithmonë del diçka më e rëndësishme se ne të dy… jo s’kemi lekë të dalim për darkë, jo s’kemi lekë të festojmë ditëlindjet tona se mjafton t’ua festojmë fëmijëve…jo po të bëjmë këtë, jo po atë…e në fund e kupton që koha ka ikur, dhe ka disa gjëra që s’i bën dot më në një moshë të caktuar. Ndihem në faj dhe borxhlie dhe ndaj tim shoqi, sepse ai e do jetën, dhe shpesh herë më thotë “unë punoj për të jetuar dhe nuk jetoj për të punuar”. Si përfundim, si emigranti që s’ka atdhe e që edhe kur e lëshon hapin, i duket sikur toka s’do e mbajë hapin e tij, e që shpirti i tij është bosh, e që në vendin që jeton është thjesht një makineri…është e dhimbshme dhe therrëse, por i lutem zotit të ma shpërblejë mundin tek fëmijët… Me aromën e mamit nuk u ngopa kurrë…Të përshëndes.